لنډه کیسه: هنداره

کیسه‌ګۍ:

هنداره

په زړو توکو پسې روان هلک، د تنګې کوڅې پای ته رسېده.

په کراره کراره یې قدمونه اخیستل. پښې یې لوڅې وې، وېرېده چې پر څه و نه لګېږي.

هر څو ګامه وروسته، پر اوږه یې درنه بوجۍ سموله.

د نهیليو په توپان کې، د یو زوړ، درز شوي دیوال ترڅنګ ودرېد.

پر مخامخ دېوال لګېدلې هندارې یې نظر خپل کړ.

هنداره کې یو بل هلک ولاړ و.

پاک، ښکلی یخن‌قاق او پتلون یې په ځان و.

د ښوونځي بکسه یې پر اوږه او خوله یې له موسکا ډکه وه.

هلک خپل ځان ته وکتل: څېرې جامې، خړه‌پړه څېره، له دوړو ډکه.

حیران و. ورو یې تر شونډو لاندې وویل: "دا زه یم؟"

هندارې ته لږ نږدې شو: " زه هم داسې کېدای شم؟"

پر خپل زړه یې لاس کېښود: "زه به ښوونځي ته ځم... زه به پاکې جامې ولرم... زه به وخاندم، کټ مټ لکه دغه هلک."

یوه شېبه یې سوچ وکړ، بیا یې بوجۍ په اوږه سمه کړه: "لاړم. که بدل شم."

هندارې ورغږ کړل: "په تمه دې یم."

۱۴۰۴.۴.۷